کارهایی که امروز میخوام براتون بزارم دوتا از تکنوازی هاییه که برای نرم افزار آموزشی نی نواخته ام و مربوط به 4-5 سال پیشه. این اجراها تماما بداها نوازیست و به هیچ عنوان ادیت یا مونتاژ نشده و ازقبل هم آماده نشده بوده است.

قرار دادن چند آهنگ بداهه نوازی در نرم افزار آموزشی  ایده و پیشنهاد خودم بود. گر چه به نظر کمی بی ربط میاد ولی جهت شناخت بهتر و کاملتر ساز نی و حالت های اجرایی آن گذاشته شده است. شاید هنر جویان این ساز در هنگام استفاده از نرم افزار تمایل به شنیدن اجراهایی با ساز  نی(جدا از درسها) داشته باشند.

از آنجایی که ساختار اصلی و اصیل موسیقی ایرانی بداهه نوازی برمبنای ردیف است تصمیم گرفتم آهنگها به صورت بداهه نوازی باشد و گرچه ممکن است در بعضی جملات (خصوصا ضربی ها) کمی ایراد و ناهماهنگی پیش آید اما حال و هوای بسیار جذاب تر و شور و حال بیشتری دارد(نسبت به آثار از قبل آماده شده).این نکته در مورد تکنوازی یا دو نوازی در موسیقی ایرانی صدق میکند و قطعی هم نیست .چه بسا گاهی بداهه نوازی بسیاری از اساتید چندان جالب از آب در نمی آید و گاهی تبدیل به اثری جاودانه در تاریخ هنر ایرانی میشود.

به هر حال بداهه نوازی در موسیقی ایرانی هنریست که به جرات میتوانم بگویم در حال فراموشی و نابودی است. این بسیار عجیب و نامعقول است چرا که تا چند دهه پیش اکثر نواخته های اساتید (خصوصا در رادیو)به شکل بداهه پردازی بوده (به جز کارهای ارکسترال) و گرایش مردم به موسیقی اصیل عموما لذتی بوده که از بداهه نوازیهای اساتیدی چون :جلیل شهناز ،حسن کسایی ،احمد عبادی ،مرتضی محجوبی ،ورزنده ،بهاری ،شریف ،یاحقی،و بسیاری دیگر، می برده اند

باید یلد آوری کنم که هنر بداهه بسیار دشوار است و نیاز به سالها تمرین و مطالعه عملی ردیف و تکنیکهای ساز دارد. اساتیدی که اسمشان آمد با بداهه نوازیهای خود موسیقی ایرانی را یه اوج زیبایی و خلاقیت رساندند آنها توانستند تکنیکهای جدیدی در نوازندگی ابداع کنند که این تکنیکها تنوع و زیبایی نوازندگی را چندین برابر کرد.اصولا وقتی قرار است نیم ساعت تکنوازی تار بشنویم باید نوازنده حرفی برای گفتن داشته باشد.باید بتواند صداهای متنوعی از سار تولید کند و صبیعتا باید دارای قریحه ای سرشار باشد. جملات در عین نو بودن و تازگی باید متکی به ردیف و اصول زیبایی شناختی موسیقی اصیل ایرانی باشد. حرکات سریع و نمایشی و تکنیکهای پیچیده (به عقیده من) باید در خدمت تنوع و خلق اثری هنری باشد.ظرافتها و نوانس ها(دینامیک صدا) ،سکوتها، بسیار مهم هستند .باید بتوانیم همانند یک سخنور یا بازیگر تاتر ماهر، شنونده را تحت تاثیر قرار دهیم.این است جادوی بداهه نوازی .سرچشمه ای تمام نشدنی که منبع الهام برای آیندگان نیز هست.بسیاری از تصانیف و قطعات ضربی که اساتید ساخته و اجرا کرده اند(مانند کارهای استاد  علی تجویدی یا بسیاری از آثار هنرمندان امروز مانند حسین علیزاده و مرحوم زنده یاد مشکاتیان) بر اساس بداهه نوازیهای آنان بوده است.

در موسیقی کلاسیک غربی نیز در گذشته بداهه نوازی بوده است مانند کادانس در کنسرتو ها: در خاتمه موومان های کنسرتو ، ارکستر سکوت دارد و آن بخش به بداهه نوازی سولیست بر مبنای تم های اثر اختصاص پیدا می کند. امروزه تنها نوازنده های ویرتوئوز کادانس را از خودشان اجرا میکنند و آنها نیز پس از کلی تمرین و اصلاح چند دقیقه سولو مینویسند  و اجرا میکنند.

در موسیقی جز (که ریشه در بلوز و موسیقی سیاهان دارد) نیز ایمپرووایز(بداهه نوازی) از ارکان مهم آهنگ است که بر مبنای تسلسل آکوردیک قطعه صورت میگیرد.

موسیقی های فولک (محلی) نیز در سراسر جهان بر بداهه نوازی استوارند .که البته این بداهه ها به مرور زمان گاهی به شکل ثابت و معین در می آیند.

اینها مطالبی بود که میتوان گفت دغدغه و سخن من در مورد بداهه نوازی است . مدتی قبل به دعوت رادیو در برنامه ای که به هنر بداهه در موسیقی ایرانی اختصاص داشت شرکت کردم و آن جا نکاتی را که از قبل آماده کرده بودم عنوان شد.آن متن الان گم شده و این نوشته ها ناگهان به ذهنم خطور کرد.

اضافه کنم این توضیحات در تشریح هنراساتیدی که تعدادی از آنها نام برده شدند  ذکر شد و این جانب تنها تمرینی کرده ام در این راستا و چون اجراهای اساتیدی مانند کسایی موجود است و این نرم افزار با نام بنده منتشر میشود بجا دانستم نواخته هایی از خودم را در آن بگنجانم. این نواخته ها صد در صد مورد تایید خود من هم نیستند و لی به دلیل ضبط خوب و صدای مناسب در این جا آنها را به اجراهای دیگر خودم ترجیح دادم.

گویا در بعضی جاها صدا بردار مکث ها و سکوتهای بین جملات را (به دلیل صدای ملچ ملوچ!) حذف کرده (صدا را برداشته است!)که به زمان بندی و ریتم موسیقی لطمه زده است. اما با اینکه در استودیوی دوبلاژ ضبط شده ولی صدا نسبتا خوب است. دانلود کنید:

بداهه نوازی همایون

بداهه نوازی ماهور (چهارمضراب)

نمونه هایی از آثار کاوه سروریان (1)

این پست به درخواست بسیاری از دوستان و دشمنان آورده شده است.

خیلی ها دوست دارند بدونند این بابا که این قدر؟؟؟ از کارهاش تعریف میکنه اصولا چیزی بارش هست یا نه. باید توضیح بدم که به هر حال هر مادری از فرزند خودش هر چند کور و کچل و خنگ باشه تعریف میکنه .و هنرمند هم از اثر خودش لابد خوشش میاد که دست به تولیدش میزنه.البته تو کشور عزیزمون هیچ چیز حساب و کتاب نداره و بسیاری به دلایلی غیر از تواناییها و علایق شخصی دست به خلق آثار به اصطلاح هنری میزنند و چون جامعه بهشون چیزی نمیگه به کارشون ادامه میدهند . چه بسا کارشون بسیار ضعیف باشه یا اصلا دوره ها ی لازم رو نگذرونده باشند و با یه میان بر قشنگ وارد دنیای هنر بشوند. عجیب تر اینجاست که کارشون هم میگیره.

به هر حال من تصور نمیکنم جزو این گروه باشم و بسیاری از کارهام بایگانی شده و در جامعه هنری هم برو بیایی ندارم.

کار اولی که برای دانلود و طبعا شنیدن میذارم مربوط به کنسرت موسیقی معاصر هست در تالار رودکی در سال 1387 و به همراه حمزه یگانه (نوازنده چیره دست پیانو و آهنگساز )اجرا شده. این آهنگ قسمت سوم از مجموعه "سه آهنگ کوتاه ایرانی" است که تنظیمی از تصنیف بهار دلکش میباشد. در این کار سعی شده تکنیکهای مدرن آهنگسازی با نغمات اصیل ایرانی درهم آمیزد و  نمونه ای از ایده های مدرن آهنگسازی کلاسیک به سبک ایرانی ارائه شود .

از آنجایی که بیشتر آهنگسازان گذشته برداشت خیلی دور و کمرنگی از موسیقی ایرانی در آثارشان ارائه داده اند،بر آن شدم تا در آثار کلاسیکم (آهنگسازی کلاسیک به سبک غربی) نگرشی نزدیکتر به موسیقی ایرانی داشته باشم و شما در این کار اوج نزدیکی به موسیقی سنتی ایران را میشنوید تا جایی که از فواصل ایرانی (ربع پرده) نیز استفاده شده و آهنگی در آواز ابوعصا که ظاهرا با سازها و هارمونی غربی همخوانی ندارد، دستمایه قرار گرفته است. این آهنگ به صورتی نوشته شده که نوازندگان خارجی نیز قادر به اجرایش هستند

کارهای دیگری از این قبیل دارم که یکی از آنها به نام "فانتزی دشتی برای فلوت و پیانو" در فستیوال جهانی اوکرایین سال2003 اجرا شد و مورد استقبال فراوان قرار گرفت(یعنی براوو گفتند).

اجرای لایو(زنده) حال و هوای خود را دارد و بدور از دستکاریهای دیچیتالی و استودیویی برای مخاطب نواخته میشود .در عین حال بهترین و بی عیب ترین صدا و اجرا نیست.صدایی که میشنوید صدای سالن است و هیچ افکتی ندارد والبته کمی گنگ و محو است.

بد نیست بدانید مجموعه ای از کارهای حمزه و من(برای فلوت و پیانو) که در کنسرتهای آوینی و رودکی و رسیتال سال 1382  نیز اجرا شد در استودیو ضبط و میکس شده و آماده انتشار است. دانلود کنید

بهار دلکش- کنسرت تالار رودکی 1387

چهار مضراب ماهور از مجموعه "کوارتتهایی برای نی"

این آلبوم که چند بار در شرف انتشار بوده و به دلیل وسواس من و مشکلات دیگر هنوز منتشر نشده، از کارهایی است که خیلی دوست دارم  به دلیل تواناییهایی که از ساز نی در آن ارائه شده و به نوعی دین من نسبت به این ساز آسمانی است.

ایده این اثر بهره گیری از تکنیکهای علمی آهنگسازی(هارمونی-کنترپوان) برای خلق اثری کاملا اصیل است. هارمونی در خدمت مقامهای ایرانی است و کنترپوان جلوه هایی از قابلیتهای پولیفونیک(چندصدایی) موسیقی ایرانی را به نمایش میگذارد. در کل صدایی میشنوید که پیش از این در موسیقی ایرانی شاید شنیده نشده باشد. از تمامی قابلیتهای ساز نی در کوکهای مختلف استفاده شده.

ایده اصلی کار مربوط به سالهای 1376-77 میباشد . حتی به چند نوازنه نی تمرینهایی داشتیم و قرار بود به صورت کنسرت اجرا شود .

در کل آلبوم سعی شده کمی هم به ذائقه مردم توجه شود. در این راستا از نغمات محلی ، ملودیهای شناخته شده و خاطره انگیز و سازهای کوبه ای مانند دایره ،تامبورین ،مثلث،زنگ و تمبک هم استفاده شده است.

در آهنگهای مختلف ایده های متفاوتی بکار رفته که شما یکی از آنها را میشنوید دانلود کنید

چهار مضراب ماهور-ابولحسن صبا؟-کوارتت نی

از خواندن نظرات شما بسیار خوشحال میشوم

با سپاس

عکس هایی از گذشته

این عکس  مربوط به دوره دانشجویی منه در خوابگاه دانشگاه هنر (پردیس کرج) حدود سالهای1373-74 اون موقع اطراف دانشگاه بیابون بود و حتی توی محوطه آسفالت هم نشده بود. اتاق ها بسیار شیک و بزرگ بود در واقع ساختمان آموزشی بود که کرده بودند خوابگاه و الان هم توش کلاس برگزار میشه

تو هر اتاق دو نفر بودیم و چون تعداد کم بود به هر کدوم یه سماور هم دادند و یه فرش تخت ها و میز و پاتختی و کمد تماما چوبی بود و هر نفر یه چراغ مطالعه هم داشت.

نو آشپسخونه! هم یه یخچال و گاز برقی بود(تا اون موقع من گاز برقی ندیده بودم)

وقتی برق میرفت یا زمستونا که سرد میشد شوفاژ برقی هم داشتیمبه به دستور شریف لطفی به هر اتاق یه چارختی و گیره لباس هم دادند که شرت و ....تامونو اونجا پهن کنیم.حتی گاهی به ما سهمیه شکر و پنیر و صابون هم میدادند.

خلاصه اوایلش خیلی خوب بود چون خلوت بود و همه دور هم بودیم ساختمان آموزشی کنارمون بود.ترم اول یادمه هنوز اون ساختمون کامل نشده بود و طبقه آخر ساختمون آموزشی شده بود خوابگاه بچه ها ما که اومدیم جا نبود یه اتاق از طبقه پایین  که قبلا کلاس استاد پایور بود دادند به ما .

اولین روز شروع کلاسا ما چند نفر ورودی جدید تو اون اتاق با لباس زیر نشسته بودیم و چایی میخوردیم که یهو آقای پایور و هوشنگ ظریف در رو وا کردند و همه مون متعجب شدیم.فکرشو بکنین آدم با پیژامه مشغول خوردن صبحانه باشه و یهو استاد پایور با اون همه ابهتش وارد بشه.

ولی در کل خیلی خیلی دوره خوبی بود بچه های هم کلاسیم الان هرکدوم یه کاره ای شدند (بیشترشون مدیر گروه هستند!) نوازنده های خوبی داشتیم خانوم ثمر بخش(مسئول آموزش )میگفت 73ایا از همه گروهها بهتر و شیطون ترند.

گاهی دور هم جمع میشدیم و ساز میزدیم گاهی هم ورق بازی میکردیم ولی من اکثر شبا میرفتم پیانو ،سلفژ، آهنگسازی یا فلوت تمرین میکردم.سخت بود ولی باید انجام میدادم.

ما تو گروهمون 2تا نوازنده نی داشتیم :من و محمد که با توجه به گله هایی که تو پست های قبلی بهم شده بود فامیلش رو نمیگم. محمد آدم کوچولو و سیاه چرده ای بود که لحجه علی آباد کتولی! داشت.دائما پلک میزد ولی شم خوبی در برقراری ارتباط با دخترها داشت و گاهی سعی میکرد تجربیاتش رو به من هم یاد بده که البته من هیچ وقت یاد نگرفتم.ما دوستای خوبی بودیم .گاهی که سر کلاس افشار نیا اون نیش رو نمیاورد استاد میگفت خوب حالا نیو بده فلانی چند تا پک هم اون بزنه.

الان ایشون خارجه و با یه دختر خانوم زیبای جوون اروپایی ازدواچ کرده.

این عکس تو اتاق محمد که نقاشی هم میکرد گرفته شده. و نمایی از فضای اون دوره از زندگیمه.

عکس های دیگه ای هم از اون دوره هست که شاید صحیح نباشه در ملا عام نشون داده بشه

این عکسه مربوط به کنسرت موسیقی معاصر است به همراه حمزه یگانه سال 1387آذر در دانشکده هنرهای زیبا تالار آوینی این برنامه چند ماه قبلش در تالار رودکی اجرا شد و مورد استقبال قرار گرفت و بای همین تصمیم گرفتیم برنامه رو در یکی از بهترین سالن های ایران (برای موسیقی) و با شرایط مناسب دانشجویان مجددال اجرا کنیم.

این اجرا به صورت دی وی دی ضبط شده که کیفیت خوبی هم داره ولی جدیدا به صورت صوتی در استودیو ضبط کردیم و در آینده ای نزدیک منتشر میشه(در ایران یعنی حدود 4 سال دیگه )

این عکس ها رو یه خبر نگار گرفته و من اصلش رو ندارم چند ماه پیش تو یه سایت مال سوره دیدمشون به نظرم عکس های خوبیه اونم تو اون تاریکی و با اون همه حرکت هایی که من داشتم

خوب حالا که دور همیم و داریم چایی میخوریم و عکس های گذشته رو میبینیم شما که غریبه نیستید اینم یه عکس ولنگ و واز در  پارک جمشیدیه در حالیکه برف بسیار شدید میومد. لازم به ذکره من عاشق برف و مناظر برفیم

ایشالا در پست بعدی اگه قسمت شد یه سری از عکسهایی که از مناظر زیبا گرفتم رو نشون میدم

این عکس ها به درخواست یکی از عزیزان که کامنت گذاشته بود: "بابا اومدیم خودتو ببینیم شما هم که همش تو آشپزخونه ای" گذاشته شده. از اونجایی که من خیلی به این کارای اینترنتی وارد نیستم و خسته هم شدم عکس های جالب دیگه رو بعدا میارم.

خیلی دوست دارم به پیشنهاد یکی دیگه از دوستان که میخواست نمونه کارهامو بشنوه تا ببینه این همه ادعا؟؟؟ و تعریف؟؟؟ که من از خودم میکنم صحیحه یا نه، عمل کنم اما بلد نیستم فایل صوتبی رو بذارم یعنی حوصلش رو هم ندارم ولی اگه کسی بتونه تو کامنتا یه توضیح دقیق و راحت بده تا یاد بگیرم این کار رو هم میکنم.

با سپاس